ŞAİR

(İstiklal Marşı’nın TBMM’de kabulü anısına)

Nasrullah’ta kürsüde bir adam

“Şair” diyorlar ona,

Şair de şair hani. Az buz değil…

Konuştukça kıvılcımlar yankılanıyor kubbelerde:

نَصْرٌ مِنَ اللهِ وَفَتْحٌ قَرِيبٌ ” “

Boşalmış damarlara giderken kan

“Zafer yakındır” diyordu yürekler

“Zafer yakındır!”

Elde yok, başta yok! Ama yüreklerde kor

Tutuştu ya artık

Korku yok, endişe yok,

Yüründü düşman üstüne

Allahü ekber!

Kaçıştı cümle âlem

Şaşırdı yedi düvel.

Ey düşman! Ne yandan gelirsen gel!

Akan kan, patlayan bombalar…

Yıkılan, sönen yuvalar!

Ardından parlayan ışık

Yoksul fakat hürüz artık!

Şair mutlu, şair şen!

Millete bir marş gerek

Devlete bir ses gerek!

“Yaz” diyorlar!

Şair tedirgin, biraz da isteksiz…

Bir şartı var:

“Altınlar dulun,

Altınlar yetimin.”

Sonra kükredi şair bir sel gibi

Medeniyet, tek dişli canavar gibi

Şehitler, fışkıran kanlar gibi

Bahçede açan güller gibi

Taşı vecd ile secde eder gibi.

Şair şimdi de bakıyor bize

Biraz da ağlar gibi…